Language: Polish

W zielonym uprzemysłowieniu nie chodzi tylko o tworzenie zielonych miejsc pracy w określonych sektorach. Chodzi o przekształcenie i ożywienie całego przemysłu w Europie. To prawda, że przyszła konkurencyjność przemysłu europejskiego będzie oparta na zrównoważonym rozwoju. Ale ile będzie to oznaczać relokalizacji, a ile globalizacji? Debata między Natalie Bennett, przewodniczącą Partii Zielonych Anglii i Walii oraz Reinhardem Bütikoferem, europarlamentarzystą i współprzewodniczącym Europejskiej Partii Zielonych.

Zielona Rewolucja Przemysłowa jest bez wątpienia pozytywną i inspirującą narracją. Jednak czy zielone technologie okażą się zdolne do stymulowania nowej fali wzrostu porównywalnej z rewolucjami przemysłowymi XIX i XX w.?

W listopadzie 2013 r. odbędzie się w Warszawie COP – konferencja ONZ w sprawie zmian klimatu. Nietrudno domyślić się, jaki jest misterny plan Tuska: zatrzymać możliwo.ść globalnego porozumienia, które zmusiłoby Polskę do przestawienia się na zielone źródła energii.

Czy europejska gospodarka może pozostać konkurencyjna bez przejścia niskowęglowej transformacji? Odpowiedź brzmi „nie”. Jak zatem możemy ją taką uczynić? Jedynym wyjściem jest wyraźna zmiana w unijnych priorytetach budżetowych oraz wdrażanie innowacyjnych rozwiązań.

Zazielenienie przemysłu stanowi klucz do do tego, byśmy mogli powstrzymać zmiany klimatu i zachować kwitnące społeczeństwo. Aby to osiągnąć, potrzeba nam nowego podejścia do środowiska.

Ruch Zielonych zawdzięcza nauce bardzo wiele, a mimo to bywa czasem przedstawiany jako „antynaukowy”. Asumpt do tego daje sprzeciw znacznej części tego ruchu wobec genetycznie modyfikowanej żywności i elektrowni atomowych. Nie wynika on jednak z wrogości wobec nauki, a jedynie ze sceptycyzmu wobec tych konkretnych technologii.

W lipcu rozpoczęły się negocjacje w sprawie TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership, Transatlantyckiego Partnerstwa Handlu i Inwestycji) – umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a USA.

Skompromitowana polityka zaciskania pasa, narzucana Portugalii przez Trojkę, jest coraz silniej atakowana – czasem z niespodziewanych stron. Nadszedł czas na renegocjację długu.

Doświadczenie Francji z imigracją uczy, że bez zapewnienia prawdziwej równości, w tym praw politycznych i społecznych, nasze społeczeństwa zawsze będą z trudem przystosowywać się do zmieniających się warunków demograficznych. Aby to umożliwić, musimy wykroczyć poza kontekst narodowy i spojrzeć na imigrację jako kwestię, którą trzeba rozwiązać na poziomie europejskim. Oznacza to również globalne spojrzenie na problemy ekologiczne i społeczne.

Węgry stały się interesującym poligonem doświadczalnym polityki w dziedzinie integracji i migracji, zwłaszcza ze względu na tzw. „imigrację koetniczną” (osób pochodzenia węgierskiego urodzonych w innych krajach) oraz, naturalnie, migracje ludności z innych państw Unii Europejskej. Ten skomplikowany proces daje swoistą lekcję na temat wykluczenia i integracji.