Language: Polish

Wybór Donalda Trumpa na stanowisko prezydenta Stanów Zjednoczonych jest wydarzeniem o istotnym wpływie na bezpieczeństwo Europy, relacje transatlantyckie oraz globalną równowagę sił. System międzynarodowy, opierający się w dużej mierze na zobowiązaniach obronnych USA oraz rosnących obrotach globalnego handlu skonfrontowany został z wielkimi zmianami w kraju, który od roku 1945 gwarantował jego funkcjonowanie. Europa musi szybko zdać sobie z tej rzeczywistości sprawę i zwiększyć zdolności do bronienia samej siebie.

Powstanie tzw. Państwa Islamskiego w Iraku i Syrii – a także zainspirowane przez IS ataki w Europie – doprowadziły do zaostrzenia prawodawstwa antyterrorystycznego, kładąc na ołtarzu bezpieczeństwa narodowego wolności osobiste obywatelek i obywateli. Podejście to przyczyniło się do sytuacji, w której nie tylko ograniczane są prawa obywatelskie, ale i same prawo jest niebezpieczne i nieskuteczne, wspierając cele Państwa Islamskiego. Potrzebne jest pilne wytyczenie nowego kursu.

Po rozpadzie Układu Warszawskiego – aż do początku XXI wieku – europejskie partie Zielonych uznawały wydatki na zbrojenia i obronę terytorialną za coś przestarzałego, apelując o koniec poboru oraz przekonując, że czas problemów z bezpieczeństwem minął. Gdzieś między rosyjską inwazją na Gruzję a nielegalną aneksją Krymu przekonanie co do sytuacji w Europie uległo przeobrażeniom. Kraje nad Bałtykiem są ze względu na swe położenie oraz kulturę w szczególny sposób dotknięte tymi zmianami.

Europejskie społeczeństwa, takie jak francuskie, cierpią z powodu zaburzonej wizji islamu, opartej na stereotypach oraz braku zrozumienia dla tradycji i historii tej religii. Ta sztuczna wizja służy usprawiedliwieniu podwójnych standardów prezentowanych przez media i polityków, napędzając toksyczne debaty na temat tożsamości. W rezultacie aktualne odpowiedzi na przypadki terroryzmu – będące najczęściej robotą zradykalizowanych, działających samodzielnie jednostek – służą jedynie do podkręcania niepokoju i pogłębiania nieufności.

Ktokolwiek dziś już u władzy lub do niej aspirujący nie może pozwolić sobie na zignorowanie poczucia niepewności, które zdaje się coraz mocniej ogarniać obywatelki i obywateli Europy. Zieloni nie są tu wyjątkiem – muszą zatem przedstawić przekonujące postulaty i opowieści odpowiadające na aktualne lęki.

Czy formacja Geerta Wildersa jest dobrym przykładem bezprecedensowego rozwoju skrajnego prawicowego populizmu na Zachodzie?

Belgijski projekt Nassonia, stawiający sobie za cel odtworzenie naturalnego lasu w Walonii, wzbudził zarówno wiele kontrowersji, jak i entuzjazmu. Poza początkowym etapem pilotowanego przez fundację Pairi Daiza rzadko kiedy dyskutowało się na temat zarządzania nim.

15 marca Holenderki i Holendrzy udadzą się do lokali wyborczych by wybrać nową Izbę Reprezentantów. To kolejne po austriackich wyborach prezydenckich z zeszłego grudnia istotne głosowanie w Europie. Kampania okazała się jednak zaskakująco banalna. Czy powrót do politycznej „normalności” to fakt czy może fasada, która wkrótce runie i odsłoni głębsze zmiany?

Sporo uwagi wzbudziło zeszłoroczne zwycięstwo Litewskiego Związku Chłopów i Zielonych. Zielony Magazyn Europejski rozmawia z posłem tego ugrupowania, Tomasem Tomilinasem, na temat jego partii, jej spojrzenia na Europę oraz źródłach sukcesu w niełatwych warunkach konserwatywnego elektoratu, różnorodności etnicznej oraz pozycji geopolitycznej.

Dobra wspólne to rozwijająca się na kontynencie koncepcja, stawiająca na współtworzenie, opiekę oraz trwałość społeczną i ekologiczną. Perspektywa ta może – poprzez konstruktywne i praktyczne rozwiązania w wielu dziedzinach życia – pomóc w tchnięciu nowych sił w projekt europejski. Duża część dominującej obecnie opowieści o Europie skupia się jednak na wzroście, konkurencji oraz międzynarodowym handlu, stojących na przeciwnym wobec nich biegunie światopoglądowym.